‘Gewoon een heel bijzondere man’

“Wim hebben wij leren kennen toen we nog heel jong waren. waren. Maarten startte bij hem in de keuken als jongen van 14 in de afwas. Hij leerde die tijd voor kok en zo belande hij bij Wilm al snel achter de kachel.
Rond mijn 15e/16e kwam ik de boel versterken in de afwas en later in de bediening.

Dat ik van bedienen geen kaas had gegeten mochten duidelijk zijn na de eerste keer tafels uithalen. Ik stapelde terplekke alle borden en bakjes op elkaar, nadat ik deze aan de tafel eigenhandig had leeggemaakt op één bord.
Ter afsluiting vroeg ik het gezelschap, met mijn handen de stapel borden en bakjes omklemd, of men nog een toetje wilde… met de bestelling in mijn hoofd liep ik naar achteren onderweg lepels en messen verliezend… 

Wilm die zei: Niets. Heel subtiel heeft hij mij de opvolgende weken geleerd hoe ik serveer en uithaal op een professionele manier. Ik had de eerste maanden nul erg in gehad dat ik iets fout had gedaan tijdens mijn eerste avond bediening.
Vele maanden later heeft hij heel charmant, zoals hij dat kon, verteld wat er die eerste avond door hem heen ging. Ik kan jullie alleen maar mededelen dat wij tot nog vrij kortgeleden om deze actie, waarvan je toen kon denken; waar hangt de verborgen camera? Vreselijk hebben gelachen. 

Dit vond ik nou zo krachtig aan Wilm. Hij zou je nooit de les gelezen hebben.
Hij constateerde en schaafde bij, zonder jou het gevoel te geven dat je iets verkeerds deed. Prachtig. 

Het werken met Wilm was heerlijk. We hadden echt altijd de grootste lol. Hoe hij glibberde als een pinguïn door de keuken, hoe hij Maarten zijn sigaretten uitdeelde aan de gasten aan de bar. Maarten die hier niets van kon zeggen omdat de gasten aan de bar bestonden uit inclusief zijn moeder en haar Maarten…, nee die rookte niet…Hilarisch! 

Ach, het is maar een schimp van die mooie tijd in de Eetkamer wat later over ging in Piazolla.

In de tijd dat wij bij Wilm werkte reisde hij regelmatig af naar Engeland. Samen met zijn grote liefde, Net, waren ze opzoek naar de biologische moeder van Netty.  

Als Wilm dan zijn hielen had gelicht was het voor Maarten en mij een sport om zo veel mogelijk klandizie te werven en een mooie omzet voor Wilm te generen. Je kunt je vast wel voorstellen hoe blij Wilm was met onze inzet. De zoekactie nam best wat tijd in beslag maar uiteindelijk hadden ze beet. Moeders was gevonden. 

Netty en Wilm hadden een hele mooie vriendschap. Het woord vriendschap dekt eigenlijk niet de lading hoe intens hun relatie was. Dat zij plots kwam te overlijden was een enorme klap voor hem. Eigenlijk heb ik Wilm nooit meer zo intens verdrietig en verslagen gezien als toen. Moge we dan op één ding hopen en dat is dat zij elkaar weer gevonden hebben daar waar hij dan ook moge zijn.. 

Dat Wim een rommelaar is, moge voor iedereen duidelijk zijn. Toen der tijd woonde hij boven zijn zaak. Als we aan het werk waren en de avond liep lekker druk door dan kwam hij verleidelijk en galant, alleen zoals als Wilm dat kon, even bij je vragen hoe het ging, of je het naar je zin had, hoe blij hij me je was en of je even tijd had om iets voor hem te pakken. 

“Tuurlijk” zei je dan getrouw de eerste keer. Zeg maar waar het ligt:  “Nou.. Ken je de plek van de grote vriezer in mijn berghok op zolder? De stekker van het licht ligt links om het hoekje achter de kast…”  Nou ik kan jullie vertellen zelfs als je de lenigheid van een hert zou beschikken was het onmogelijk om zonder kleerschuren de vriezer te bereiken, laat staan met je handen vol ingevroren producten heelhuids terug te kunnen keren naar je werkplekje beneden achter in de keuken.

Zo maakte Maarten ooit eens op zijn terugreis, een val van de vol liggende trap met allerlei weet ik het spullen, en nam van de wand mee; alle fotolijstjes, want dit was ook een hobby van Wilm, fotograferen, ontwikkelen en afdrukken; ZELF, “Oh was ik vergeten te vertellen dat je eerst door zijn zelf gecreëerde docu-hok heen moest kruipen… bij deze”. 

Ja die Willem, wat een rommelaar was hij toch. En het mooie was; het paste gewoon bij hem. Het maakte geen zak uit. Het was altijd even wat spullen aan de kant en we zaten weer gezellig. Hij had mooie spullen en mooie verhalen. Avonden waren altijd te kort.

Helaas draaide de laatste jaren dit feit om. Ineens werden de avonden langer en de gesprekken korter. Het deed veel verdriet hem zo te zien veranderen in een man die niet ‘Wilm’ was.                                                                                  
Wilm was altijd vrij van geest. Vrij in zijn tijd, vrij in zijn doen en laten. Hij stond regelmatig onaangekondigd bij je op de stoep. Het mooie was dat hij soms op momenten kon aankomen dat je echt dacht; “Nu?!” 

Zo weet ik nog dat wij net één uurtje terug waren van, een zeer verregende, kampeervakantie, de gang lag bomvol was, de tent buiten in de wilgen
hing te drogen, kinderen hongerig en wat verreisd waren en hij dan plompverloren aan kwam waaien, want ja hij wilde natuurkijk wel graag horen hoe de vakantie was geweest… 

Hééé Wil-hem!! Was het enige wat je welkomstwoorden waren en daar pruttelde de koffiepot alweer…  Het leuke was, dat kon je ook bij hem doen. Hobby’s opzij een hapje mee-eten was nooit een probleem. Dat deed hij graag. Hij was dol op gezelligheid en die bracht hij ook met zich mee.

Willem was een graag gezien gast op verjaardagen bij ons thuis. Maar zijn verjaardag was toch ook een bijzonder feest te noemen. Keer op keer. Wat een mensen bracht hij toch telkens weer op de been. En dan zijn stoofpot, rodekool en aardappelen, geweldig!

Kinderen hadden ook niets te klagen. Mijn kids vertelden het van de week nog. Tom and Jerry kijken in dat grote waterbed bij Wilm. Hoe geweldig was dat. En dat was ook weer zo mooi te noemen. Zelfs de kinderen die elkaar nergens nooit elders treffen, lagen gebroederlijk al pannenkoek etent t.v. te kijken in zijn bed! Geweldig. 

Met Wilm hebben wij zoveel mooie dingen meegemaakt. Dat kan ook niet anders als je elkaar immers 35 jaar kent. Het gaat te ver om van alles hierop te schrijven. Wilm genoot altijd als we samen waren en wij van en met hem. Hij vond het mooi dat Maarten de Balcken nieuw leven had ingeblazen en dat het restaurant zo’n succes was geworden. 

Vroeger dronken zij samen een biertje bij Karel na het werk in de toen zo gelijk genaamde kroeg. Later kwam hij met grote regelmaat een koppie koffiedrinken, in de Balcken op de zaterdagen. Dat de zaak over ging naar Jonas heeft hij wel gevolgd maar echt begrepen..?? Wel dat Jurre en Inge ook het horeca vak zijn ingegaan heeft hij goed opgeslagen. Zo wilde hij wat kookmateriaal aan Jurre geven, daar zou hij wat aan kunnen hebben voor zijn opleiding.                                                                                                                           
               
Willem is in alle jaren dat wij bevriend waren op vele belangrijke momenten dicht bij ons leven betrokken geweest. Toen wij een relatie kregen waren zijn woorden: “Als jullie gaan samenwonen dan koop ik voor jullie een broodrooster en een mixer.” Deze moesten volgens hem aangeschaft worden bij de Hema want dit was stiekem toch Philips en veel goedkoper!

Dat moge bekend zijn bij iedereen dat Wilm op de centjes lette, als zoon van een boekhouder… maar ook voor degelijkheid ging. Hij heeft gelijk gekregen. De mixer is helaas verloren gegaan na ruim 20 jaar intensief gebruik en de broodrooster is still working!

Bij de geboorte van onze kinderen was Wilm er ook. Het was mooi hem te zien met die kleintjes, het flesje geven was niet helemaal zijn ding, maar neuzen verstoppen kon hij als de beste! Met hun verjaardagen gaf hij altijd een boek, hij vond dat leuk om te geven en je moest er toch iets aan hebben., aldus de (toen) pragmatisch denkende Wim. Andersom mochten we geen cadeaus meer meebrengen. “Ik vind het gewoon fijn als je er bent” was steevast zijn antwoord.  
                                                                                                                            
Eén van zijn grootste cadeaus aan ons was toch die van zijn kookkunsten voor ons trouwen. Wij vertelden wat we wilden doen op onze trouwdag en wat we met het diner wilde etc. etc. Waarop hij de retorische vraag stelde: “Maar ik ga toch gewoon voor jullie koken?”  
De dag dat wij gingen trouwen heeft Wilm de hele dag in de keuken van mijn ouders gestaan en heeft hij voor ons gezelschap, 15 volwassenen en 5 kinderen, ongelofelijk lekker gekookt. Dit maakte de dag, die al heel bijzonder was, volledig af.
Wat hebben we heerlijk gegeten!  

Eten bleef ons gezamenlijke passie. De laatste jaren at hij regelmatig bij mijn ouders mee. Een geweldige combi was dat, mijn moeder kon lekker zorgen, alle drie goed gezelschap en steevast een tevreden afnemer, prachtig.

De laatste keer dat ik met Wilm ging koken was in het wijkcentrum. Even was daar weer die oude chef-kok. Het was fijn maar ook ontroerend. Hij fikste niet meer dat wat in zijn hoofd normaal gesproken ò zo simpel voor hem was. We hebben er samen een lekkere draai aangegeven en keken zo terug op een fijn moment samen.

Terugkijken op momenten denkend aan Willem, onze lieve vriend, dat zullen wij blijven doen. Wat in je hart zit vergeet je niet. Willem zit diep. Hij voelde als familie.

De laatste jaren was niet meer ‘de’ Wilm zoals wij die kende. Het was verdrietig te zien hoe langzaamaan hij gevangen raakte in zijn lichaam en geest. Al betwijfel ik steeds meer of dat nou echt zo’n nare wereld was bij hem. Onlangs vertelde hij tijdens een telefoongesprek dat hij in Barcelona was. Hij zou even naar de stad gaan, muziek kopen voor zijn verjaardag, en ja wat zou het toch een geweldig idee zijn geweest als ik nu ook op het vliegveld zou zijn… Ja Willem, dat zou het zeker zijn, Jij en ik…. 

Rust zacht mijn lieve vriend.

Namens Maarten, Bianca, Inge en Jurre een allerlaatste groet.